مرهم قلم

در رود امروز پیراهن دیروز را شستم بادهای اقبال به این سو نوزیدند آفتاب بخت از همیشه پاییزی تر! نفس هایم می آید و میرود... از سایه تو هم خبری نیست من به سر پنجه های جوهری قلم مرهم نهادم... وبه سر شکستگی علم