شطِ رنج

چو سرباز میدان بی بازگشت بی وداع رخت باختم یک تنه در این صفحه سیاه و سفید شدم چون اسب نجیب سپید بی سرزمین بی تخت شدم شاه و وزیر خویش در این صفحه مات شدم رمیده، کیش!